شوق لعلت

بامدادشنبه 29 عقرب/آبان 1389

قـدح از شوق لعلت چشم بی خواب است پنداری

گل از شـــرم رخـــت آیینــــۀ آب اســت پنــــداری

خیـال کیست یــارب شمـــع نیـــرنگ شبستانـــم؟

هجــــوم حیــرتی دارم کـــه مهتــاب است پنداری

شــدم خــاکستر و از جـــوش بیتــابی نیــاسـودم

رگ خوابی کــه دارم نبض سیمــاب است پنـداری

تعلـق هــای هستی محـــو چنـــدیـن حیـرتم دارد

بـه خــود پیچیـدنم در زلــف او تـاب است پنـــداری

بــه چنــدین پیچ و تـاب از دام حیــرت بر نمی آیــم

ســرا پـــایـم نگــاه چشم گـــرداب است پنـــداری

جهــــانی سیـــر مستی دارد از وضــع جنــون من

گـــریبان چاکی ام مـــوج می نــاب است پنــداری

بــه نیـک و بـد مــدارا سر کن و مسجود عالم شو

تــواضع هـم خمی دارد کـه محـراب است پنـداری

چنــان بــر خــود گــوارا ساز نوش و نیش دوران را

کـــه گـــر تیـــغ از گلویت بگـذرد، آب است پنداری

امــل از چنــگ فــرصت می ربــایــد نقد عمـرت را

تــو آن را رشتـــۀ تسخیـــر اسباب است پنــداری

بــه مُــلک نیستی راه یقینت ایــن قــدر  وا کــــن

که هر کس هر چه آنجا می برد باب است پنداری

ز هستی جـز تن آسایی نـدارم در نظــر (بیــــدل)

جـــو مخمل هر سر مویم رگ خواب است پنداری

چاک سینه

بامداد جمعه 28 عقرب/آبان1389

ز چـــاک سینـــه آهـــی می نویســـم

کتـــانـم، حـــرف مــاهی می نویســم

محبّـــت نــامـــه پـــرداز است امــــروز

شــرار بـــرگ کــاهی می نــــویســـم

ســـرا پــا دردم، از مطلـــب مپــرسیـد

بــه مکتــــوب آه  آهی می نـــویســـم

بـــه رنگ ســایـه مشق دیگـرم نیست

همیــن  روز  سیـــاهی می نـــویسـم

غبـــــار  انتـظــــار  کیــست  اشکــــم

کـه هـر سـطری بـه راهی می نویسم

ســـواد  نقطــــۀ  مــــوهــــومِ  روشـن

بـــه تحقیـق اشتبـاهی می نــویســم

رســـایی نیست سطـــــر رشتـه عجـز

ز بس خــاکـــم، گـیــاهی می نویسـم

گنـــــاه  دیــگــــر  اظهـــــار   تحیـّــــــر

اگـــــر عــــذر گنـــاهـی می نویســــم

نیـــــاز ، آیینـــــۀ اســــرار  نـــاز  است

شکستـــم ، کجـکلاهی می نویســــم

هجــوم لغـزش هوش است،خط نیست

بــه رغـــم جــاده راهـی می نویســــم

دوعالـــم،نسخـــۀ حیـــرت سواد است

بــه هـــر صــورت نـگاهی می نویســم

زدل نقش امیـــدی جلــوه گــــر نیست

بــــر ایــن آیینـــه آهی  مــی نویســـم

چو صبحم صفحه بی نقش است بیدل

شکست رنـگ گـاهی می نــــویســـم

صدای پر فشان

غزلی ناب

جهان حسرت

بامدادپنج شنبه 27عقرب/آبان1389

بـــاز از جهــــان حسرت دیــــدار می رســـم 

آیینـــه در بغــــل بــــه درِ یـــــار می رســــم

خـــوابـــم بهــــار دولـت بیـــــدار می شــــود

هــر چنــد تــا بـــه سایـــۀ دیــوار می رسـم

زیــن یک نفس متـاع کـه بار دل است و بس

شــور هـــزار قــافلــــه در بـــار می رســــم

میــخـانـــۀ حضــــور ، خیـــال نگــه کیسـت؟

جــام دمــاغ دارم و ســر شــار می رســــم 

نــازم بـــه دستگاه ضعیفی کـه چــون خیـال 

در عـالمی کـــه اوست، مـــن زار می رسم

ای رنگهــای رفتــه! بـه مــــژگان غلـــو کنید

از یـک گشــادِ چشـــم به گلــزار می رسـم

غــافــل نیـــم  ز خــاصیــت مــــژدۀ  وصــال 

می بـالــم آن قـــدر کـه بـه دلـدار می رسم

هــر چنــد نیست چــون ثمـــرم پـای اختیـار

راهم بـه منـزلی است کـه نـاچار می رسم

جسم فسرده را سر و بـرگ طلب کجاست؟

دل آب می شــود کــه بــه رفتـار می رسـم

شبنم به غیر سجـده چـه دارد بـه پـای گُل؟

من هم در این چمن به همین کار می رسم

بیــدل چنان که سایه به خورشید می رسد،

مــن نیــز رفتــه رفتــه بـه دلــدار می رسـم

قماش دامن

بامداد چهار شنبه 26 عقرب/آبان 1389

از بس قماش دامن دلـدار نازک است، 

دستم اگر ز کار  نرود  کار نـازک است

از طـوف گلشنت ادبــم منع می کنــد

کیفیّت درشتی ایـن خـار نــازک است

تا دم زنی،چو آیینه گردانده است رنگ

این کارگاه جلوه،چه مقدار نازک است

عــــرض وفــــا مبـــاد وبــال دگـر شود

ای ناله، عبرتی،که دل یار نازک است

تا گشت جنبش مژه سیل بنای اشک

بی پرده شدکه طینت هموار نازک است

ای نـازنیـن طبیب! ز دردت گــداختــم

پیش آ، که نـالۀ من بیمار نازک است

فرصت کفیل این همه غفلت نمی شود

خوابت گران و سایۀ دیوار نازک است

مشکل به نفی خود کنم اثبات مـدّعا 

آیینه وهم و خاطـر زنگـار نـازک است

وحدت به هیچ جلوه مقابل نمی شود

بیرنگ شو که آیینه بسیار نازک است

اظهار ما زحوصله آخر به عجز ساخت 

چندان که ناله خون شده منقار نازک است

انـدیشه در معـاملــۀ عشق داغ شــد

آیینه اوست یا منم؟ اسرار نازک است

(بیدل)، نمی تـوان ز سر دل گذشتنــم

این مشت خون،ز آبله صد بار نازک است

مردان خدا

بامداد سه شنبه 25 غقرب/آبان1389

شهرام ناظری

دلیل دل

بامداد سه شنبه 25 غقرب/آبان1389

رسید عیــد و طــرب ها دلیل دل گـردید

امیـد خلق، به صــد رنگ مشتعل گردید

زدنـد ساده دلان تیــغ بــر فسان هوس

کـه خـون وعـدۀ قــربانیان بحـل گــردید

من و شهیدمحبت دلی که جز به رخت

بـه هـر طـرف نظر انداختم، خجل گردید

چسان به کعبه توانم کشیدمحمل جهد

کــــه راهــــم از عرق انفعال گِل گـردید

ز سیــر کسوتِ تسلیم چشم قـــربانی

هـــوس ز جـــامۀ احــرام منفعل گردید

به فکر خام جدایی دلیل فطرت کیست

کنـون کـــه دیده بـه دیدار متّصل گردید

چو بیدل ازهوس سیرکعبه مستغنی است

کسی که گِرد تو، یعنی به دور دل گردید

این کیست این کیست این

عیدی به یاران صاحبدل

عید قربان

بامداد دو شنبه 25 غقرب/ آبان1389

عیـــد است، غبـــار ســر راه تـو تـوان شد 

قــــربـانی قـــربان نـگـــاه تـــو تــوان شــد

امیـد، شهیــد دم شمشیر غــروری است

بسمــل ز  خَـــم طـرف کلاه تـو تـوان شـد 

باید همه تن دل شد و آشفت و جنون کرد

تـا مـحـــرم گیسوی سیـاه تـو تــوان شــد

تسلیــــم، ز آفــــات جهـــــان بــاک نـدارد

در جَیـب خــــودم محـــو پناه تـو تـوان شد

ای خـاک خـــرامت گل فـــردوس به دامن

کـــــو بخت کـه پامــال گیاه تـو تـوان شد؟

سهل است شفاعت گری جرم دو عالـم

گــــر قــابل یک ذرّه گنــــاه تـو تـوان شـد

( بیـــدل)، دل مـــا طـاقت آفـــات نـــدارد

تــا کی هـــدف نــاوک آه تـو تـوان شــد؟

ustad kohzad

بامدادشدبه22 عقرب/آبان1389

بیدل

طرب جوش

بامدادجمعه 21 عقرب/آبان1389

غم طرب جوش کــرده است مــرا 

داغ، گل پـــوش کــرده است مـرا

زعــفــــران  زار  رفتـــــن  رنگـــم

خنـــده بیهـــوش کـرده است مرا

حسرت لعل یـار، میکده ای است

کــه قـــدح نـوش کـرده است مـرا

آن کــه خـود را بـه بـر نمی گیــرد

صیــــد آغــوش کـــرده است مـرا

یک نفس بــار زنـدگی چــو حبـاب

آبلـــه دوش کــــرده است مـــــرا

نـاتـوانـــم چنــان کـه پیکـــر خــم

حلقه در گــوش کـرده است مــرا

از کــه نـالـــد سپنــدِ سوختـه ام

نـالـه خــامـوش کرده است مــرا

بخـت ناساز،دور از آن بـــر ودوش

بی بـر و دوش کـرده است مـــرا

بیــدل، از یاد خـویش هم رفتـــم

کـــه فــــرامــوش است  مــــرا؟

تغافل

بامدادچهار شنبه 19 عقرب/آبان1389

تغافل چـه خجلت به خود چیــده باشـد

کــه آن نـازنیـن سوی مـــا دیــده باشد

حنــایی است رنـگ بهــــار سرشکـــم

نــــدانــــم بــه پای کــــه غلتیده باشد

طــرب مفتِ دل گــر همــه صبح بختیم

ز گُل کــــردن گــــریــه خنــدیـده باشد

بـــه اظهـــار هستی مشو داغ خجلت

همـان بــه ایـن عیب پــوشیده بـاشـد

نـــدانــم دل از درس مــوهـوم هستی

چـــه فهمیده باشد کـه فهمیده باشد

چـــو مــوج گهــر بـه کــه از شرم دریـا

نگــاه تــــو در دیـــده پیچیـــده بـــاشد

بجـــوشد دل گـــرم بــاجسم خـاکـی،

اگــــر باده با شیشه جــوشیده باشد

مــن و یـأسِ مطلـب، دل و آه حسـرت

دعـــا، گـــو اثــر می پــرستیده باشد

نفس سـازی، آهنـگ جمعیتت کــــو؟

سحـــر، گــردِ اجــزای پاشیـده باشد

دراین دشت وحشت من آن گِرد بادم

کــه ســر تـا قــدم دامـن چیده باشد

حیــــــا  پـــرور  آستــــان  نیــــازت

دلی داشتـــم، آب گـــــردیده بـاشـد

اگـــر بیــدل ما دهد عــــرض هستی

به خواب عــدم حیـــرتی دیـده باشـد

ustad kohzad

part 1

http://www.youtube.com/watch?v=6wmZFGB2RLI

خوش خرامان

بامدادسه شنبه 18 عقرب/آبان1389

خوش خرامان! دادِ طبـع سست بنیـــادم  دهیــد

خاک من بیش ار غبـاری نیست، بر بــادم دهیــد

در فــرامش خانــۀ هستی، عـدم گــم کـــرده ام 

یــــادی از کیفیّــت آن  الفـــت  آبـــادم  دهیـــــد

از خیـالش در دلــم ارژنگ ها خــــون می خـــورد

یک ســر مــــو کاش سـر در کلـک بهـزادم دهیـد

نغمـــۀ دردی بــه صــــد خــون جگـــر پــرورده ام

گــر دمــاغی هست، گاهی دل به فریادم دهیـد

زین تهی دستی که بر سامـان فقـر افــــزوده ام

صفـــر اعـــداد کمـــالـــم، منصب صـــادم دهیــد

خــون مشتاقـــان نبــایــد بی تــأمـــل  ریختــــن

زان مــژه نیش جگـــر کــاوی  به فصــادم دهیــد

فــــرصت سعی فنـــا ذوق وصـــال دیـگـــر است

جانکنی گـــر رخصتی دارد ، به فـرهـــادم دهیــد

تـــا  نخنــــدد  از  غبـــارم  تــهــمـــت  آزادگـــی،

بعد مــردن هــم کف خاکــــم به صیــادم دهیــــد

نیست چــــون آیینــۀ دل پــردۀ نـامــــوس حسن 

شیشه مقـــداری بـه یــــاد آن پــریــزادم دهیـــد

پــر فـــــرامش رفتـــه ام دور از طــربگـاه وفــــاق

گـر بـه یاد کس رسم، از حــال مـن یـادم دهیـــد

سرمه ام پیش که نالم؟شرم آن چشمم گداخت

خـــامشی هـــم بی تظلّــم نیست دادم دهیــد

واگـــداریـــدم چـــو بیــدل بـا همین یأس و وصال

کـــو دمـــاغ زنـــده بـــودن تـــا دل شادم دهیـــد

گرد سرت می گردم

بامداد شنبه 14عقرب/آبان 1389

نفسی چنــــد، جـــدا از نظـــــرت می گــــردم

بـــاز می آیــم و بـــر گـــرد ســـرت می گــردم

هستی ام گَرد خرام است،چه صحرا و چه باغ

هـــر کجـــا مِهــــر تو تابد ، سحــرت می گردم

بی تــو بــا عــالم اسباب چــه کــار است مرا؟

مــــوج این بحـــر به ذوق گهــــرت می گـــردم

نیست معــــراج دگــــر مقصـــدِ تسلیــمِ وفـــا

خاک این مرحلــه ام ، پی سپرت می گـــردم

نفس خــون شـــده در خلـــوت دل راه نیــافت

محـــــرم  رازم  و  بیـــــرون  درت می گــــردم

در میـان هیـچ نمی یـابـم از این مجمع وهـــم

لیک بــر هـــرچه بپیچــــم کمـــرت می گــردم

وهـم دوری چقـــدر سِحــر طــراز است که من

هـــم عنــان تـــو به ذوق خبـــرت می گـــردم

وصــل، بیتـاب پیــام است، چــه سـازم یـارب؟

پیش خود در همه جـا نـامـه بـرت می گـــردم

بــه نمی از عـــرق شـــرم ، غبــار م بنشـــان

کــه مـنِ گمشـده دل ،در بـه درت می گــردم

بیــدل، از سعی مکن شکوه که یک گام دگـــر

پـای خــوابیـــدۀ بی درد سـرت می گــــــردم

بیدل

بامدادجمعه13عقرب/آبان1389

دکلمه

اوج کبریا

بامدادپنج شنبه13 عقرب/آبان 1389

به اوج کبــریـا کــز پهلـــوی عجــز است راه آنجـا

سر موی گـر این جا خم شوی، بشکن کلاه آنجـا

ادبـگــاه مـحـبـت نــاز شـــوخـی بـــر نمــی دارد

چـو شبنم سر به مُهــر اشک می بالد نگاه آنجـا

بــه یـاد محفل نـازش سحـر خیـز است اجـزایـم

تبّسم تـا کجــا هــا چیــده باشد دستگـاه آنـجـا

مقیم دشت الفت باش و خـواب نـاز سامان کـن

بـه هـــم می آورد چشم تو، مــژگان گیـاه آنـجـا

خیــال جلــــوه زار نیستی هـــم عـــالــمی دارد

ز نقش پــا، سری بـایــد کشیـدن گاه گـاه آنجــا

خــوشا بـــزم وفــا کـــز خجـلت اظهــار نومیـدی

شـرر در سنگ دارد پـــر فشانی هــای آه آنجــا

به سعی غیـر، مشکل بود زآشوب دویی رستن

سری در جَیب خــود دزدیـدم و بــردم پنــاه آنجا

دل از کــم ظــرفی طـاقت نبست احــرام آزادی

به سنگ آید مگر این جام و گردد عـذر خواه آنجا

به کنعـان هــوس، گــردی نـدارد یــوسف مطلب

مگـــر در خــود فـــرو رفتن کنــتد ایجاد چاه آنجا

زبس فیض سحر می جوشد از گَـــرد سواد دل،

همه گـرشب شوی،روزت نمی گرددسیاه آنجـا

ز طـــرز مشرب عشّــاق، سیــر بینــوایی کـــن

شکست رنـگ کس، آبی نــدارد زیــر کـاه آنجــا

زمینگیـــرم بــه افسون دل بی مـدعــا، (بیــدل)

شور هستی

http://www.youtube.com/watch?v=emwiOZZVz1Q&feature=related

 بامدادچهار شنبه 12عقرب/آبان1389

راگ

استاد سراهنگ

خاک ادب

بامداد سه شنبه 11 عقرب/آبان1389

بی دست پـا بـه خاک ادب نقش بستـه ایــم

در سایـــۀ  تـــأمـل  یــادش  نشستــه ایـــم

فـریـاد مــا بـه گــوش ترحّــم شنیـدنی است

پـــر بی نــــوا چـــو نغمـــۀ تـار گسسته ایـم

ای کـاش سعی بیخــودی ای داد مـــا دهــد

بالی که داشت رنگ،بـه حیرت شکسته ایـم

گـوشی که بر فسانـۀ مـا وا رسد، کجاست؟

حـرمــان نصیب، نالـۀ دل هــای خستـه ایـم

جمعیـم چـون حــواس در آغــوش یک نفـس

گل هــای چیـدۀ بـه همین رشته بستـه ایم

خجــلت، نیــاز دعــوی مجهــول ما کـه کـرد؟

نگذشته زین سو آن سوی افلاک جسته ایم

ایـــن است اگــــر عقـــوبت اسباب رنـــدگی

از هـــول مـــرگ و وسوسۀ حشر رسته ایم

(بیــــدل)، مپــــرس از ره همــــوار نیستــی

بی چین تر از نفس همه دامن شکسته ایم

حضور ذکر

بامداد دو شنبه 10عقرب/آبان 1389

مـن سنگ دل چـه اثـر بـرم زجضــور ذکــــر دوام او

چو نگین نشد که فرو روم به خود از خجالت نـام او

سخن آب گشت و عبارتی نشکافت رمز تبسّمش

تک و تـاز حسرت مـوج می نـرسید تا خـط جـام او

نه سری که سجده بنا کند،نه لبی که برگ ثنا کند

بـه کــدام مـایـه ادا کنــد عـــدم ستـــم زده وام او؟

سر خاک اگربه هوا رسد،چـــو نظر کنی،ته پا رسد

نـرسیـده ام به عمـارتی کـــه ببالــم از در و بـام او

به بیانم آنطرف سخن،به تأمــل آنسوی وهم و ظن

ز چه عالمم کــه به من ز من نرسیده غیـــر پیام او

تک و پوی بیهــده یافتم، به هــزار کـــوچـه شتافتم

دری از نفس نشکافتم، که رسم به گــرد خــرام او

به هوا سری نکشیده ام،بـه نشیمنی نرسیــده ام

ز پــــر شکسته تنیــده ام  به خیــال حلقــۀ دام  او

نــه دمــاغ دیـده گشودنی، نه سر فسانه شنودنی

همـه را ربـــوده غنـــودنی به کنـــار رحمت عــام او

ز حسد نمی رسی ای دنی به عروج فطرت بیدلی

تــو معلــم ملکـــوت شو کــه نه ای حــریف کلام او

حاصلم زین مزرع بی بر نمی دانم چه شد

ناشناس

مزرع بی بر

بامدادیکشنبه 9عقرب/مهر 1389

حاصلم زین مـــزرع بی بــر نمی دانــم چــه شد

خاک بودم، خون شدم، دیگر نمی دانـم چـه شد

نـالـــه بـالی می زنـد، دیگــر مپـزس از حــال دل

رشته در خون می تپد،گوهر نمی دانم چـه شد

ساختـم بـا غــم، دمــاغ ساغـــر عیشم نمــانـد

در بهشت آتش زدم ، کـوثــر نمی دانـم چه شد

محـــــرم عجـــز آشنایی هـــای حیــرت نیستم

این قــدر دانـم که سعی پر نمی دانــم چه شد

بیش از ایـن در خلـوت تحقیقِ وصلم بــار نیست

جستجو ها خاک شد، دیگـر نمی دانـم چه شد

مشت خــونی کز تپیدن صد جهــان امید داشت

تــا درت دل بــود آن سو تـــر نمی دانم چـه شد

سیر حسنی داشتـم در حیـــرت آبـــاد خیــــال

تـا شکست آیینــه ام ، دلبـر نمی دانم چه شد

دی مــن و صـوفی به درس معــرفت پرداختیـم 

او رقـم گـم کـرد و مـن دفتر نمی دانم چه شد

بی دماغ طاقت از سودای هستی فارغ است

تا چو اشک از پا فتادم، سر نمی دانم چه شد

بیدل، اکنون با خودم غیر از ندامت هیچ نیست

آنچه بی خود داشتم در بر، نمی دانم چه شد

نور جان

ناشناس

نور جان

بامدادشنبه 8 عقرب/آبان1389

نـــور جـــان در ظلمت آبــاد وطــــن گــم کرده ام

آه از این یوسف که من در پیـرهن گـــم کرده ام

وحـــدت از یــــاد دویی انـدوه کثـــرت می خــورد

در وطـــن زاندیشۀ غــربت  وطن گــم کـــرده ام

چون نم اشکی که از مـــژگان فـرو ریزد به خاک

خـــویش را در نقش پـای خویشتن گـم کرده ام

از زبــــان دیگـــــران درد دلــم بــایــــد شنیـــــد

کز ضعیفی ها چو نی راه سخن گم کـــــرده ام

مـــوج دریــا در کنــارم،از تک و پـویــــم مپــــرس

آنچــــه من گـــم کرده ام، نـا یافتن گم کرده ام

گـر عـدم حــایل نباشد زنـدگی موهــوم نیست

عــالمی را در خیــال آن دهــن گــم کــــــرده ام

تــا کجـــا یـارب نـــــوی ، دوزد گــــریبــان مـــــرا

چون گُل اینجا یک جهان دلق کهـن گم کـرده ام

عمر ها شد همچو نال خامه می پیچم به خویش

پیکــــر چون رشته ای در پیرهـن گـم کـــرده ام

شوخی پـــرواز مــــن رنگ بهـــار  نــــاز کیست؟

چون پر طاووس، خود را در چمن گـم کــــرده ام

چون نفس از مـدّعای جست و جــو آگـــه نیـــم

این قدر دانم که چیزی هست و من گم کرده ام

هیچ جــا (بیـــدل) سراغ رنگ هـای رفته نیست

صد نگـــه چون شمــع در هر انجمن گم کرده ام

دل حیرت آفرین

بامدادپنجشنبه7عقرب/آبان1389

دل حیـــرت آفــرین است هـــر سـو نظـــر گشاییـم

در خــانه هیـــچ کس نیست آیینـــه است و مـاییم

زیـــن بیشتــر چــه بــاشـــد هنگــامــــۀ تــوهــــم

چون گَرد صبح،عمـری است هیچیم و خـود نماییم

مـا را چو شمع از این بزم بی خود گذشتنی است

گــــــردن چـــه بــر فـــرازیـم؟سر نیستیم پــاییــم

تـــا چنــد دانــــۀ مـــا نــازد بـــه سخــت جـــانی؟

در یـک دو  روز  دیـــگــــــر بیــــرون آسیـــــاییــــم

آیینــــۀ سعــــادت اقبــــــال بی نشـــــانی اسـت

گــر استخوان شود خاک، بر فـــرق خــود نماییــم

آیینــــــه مشربی هـــا بیــــگانــــۀ وفـــــا نیــست 

جـایش بــه دیــده گــرم است بــا هر که آشناییـم

عجز طلب درین دشت باما چو اشک چشم است

هــر چنــد ره به پهلــو ست، محتــاج صد عصاییم

شبنـــــم چـــــه جــــام گیــــرد از نشئـــۀ تعیــن

در بـــاده  آب  داریــــم  پیمـــــانـــــۀ  حـنــاییـــم

محتــاج زندگی را عـــزّت چــــه احتمــــال است؟

لبــــریــز نقـــد لـــذّت چــــون کیســۀ گـــداییــــم

تــــا کی کشـــد تعیـــــن  ادبــــار نسبت مــــــا؟

ننــگی چــــو بـار مــــردن در گــــردن بقـــاییــــم

ظاهـــــر خـــروش سازَش بـاطــن جهـــان نازَش

ای محــــرمــان! بفهیـد مـــا زین میان کجـــاییـم

شخــص هــــوا مثالیـــم، خمیـــــازۀ خیـــالیـــم

گـــــر صــد فلک ببــــالیم، صفـــر عــدم فــزاییـم

رنگ حنـــاست هستی فـــــرصت کمیـن تغییـــر

روز سیــــاه خـــود را تـــا کی شفــق نمـــاییــم

گــــوش مــــروّتی کـــــو کــز مــا نظـــر نپـــوشد

دست غـــریـق ، یعنی فـــریـــاد بی صــداییــــم

بـــر هــــر چــه دیــده وا کـــرد آغــوش الفت مـا

مژگان به خم زد و گفت:خوش باش پشت پاییـم

دوزخ کجـــاست (بیــدل)، جــــز انفعـــال غفـلت

آتش حــــریـف ما نیست زیـن آب اگـــــر براییــم

عشق جنون

احمد ولی

بهار خیال

چهار شنبه6عقرب/آبان 1389

دل از بهــــار خیـــال تــو گـلشن راز است

نگــــه به یـاد جمــالت بهشت پرداز است

خیـال مـرهــــم کافـــور، گُل فروش مبــاد

به روی تیغ تو ام چشمِ زخمِ دل باز است

تو برق جلوه،نگه دشمنی،کسی چه کند 

شکست آیینــۀ حسن، مستی ناز است

گـــداختم ز تحیّر کــــه چشـم آیینــه هم

بهـــار حسن تو را شبنم نظـــر بــاز است

مَیـم چـو نکهت گُل جــوهــر هـــوا گـردید

هنوز شیشۀ رنگـم شکستن آغـاز است

لبی که خنده در او خون شود لب میناست

رگی که نیش به دل می زند رگ ساز است

سخــاست نشئـــۀ شهرت کرم نژادان را

گشـاده دامنی ابــــر، بــال پــــرواز است

فــــریب عجــــز مخـور از پر شکستۀ رنگ

که در گــرفتن پــرواز ، چنــگل بــاز است

ز پیچ و تاب نفس، سوز دل تـوان دانست

زبـان دود ، به اسرار شعلــه غماز است

نـدانـم این همـه حرف جنــون که میگوید

که گـــوش حلقــۀ زنجیر ما پُر آواز است

توان ز بیخـودی ام کرد سیر عالم حسن

شهید عشقم و خونم قلمـــرو ناز است

نهــــــال گلشن قـدر سخنوری (بیـــدل)

به قدر معنی برجسته گردن افراز است

محبت بس که پر کرد از وفا جان و تن ما را

استاد سراهنگ