بامداد شنبه 14عقرب/آبان 1389

نفسی چنــــد، جـــدا از نظـــــرت می گــــردم

بـــاز می آیــم و بـــر گـــرد ســـرت می گــردم

هستی ام گَرد خرام است،چه صحرا و چه باغ

هـــر کجـــا مِهــــر تو تابد ، سحــرت می گردم

بی تــو بــا عــالم اسباب چــه کــار است مرا؟

مــــوج این بحـــر به ذوق گهــــرت می گـــردم

نیست معــــراج دگــــر مقصـــدِ تسلیــمِ وفـــا

خاک این مرحلــه ام ، پی سپرت می گـــردم

نفس خــون شـــده در خلـــوت دل راه نیــافت

محـــــرم  رازم  و  بیـــــرون  درت می گــــردم

در میـان هیـچ نمی یـابـم از این مجمع وهـــم

لیک بــر هـــرچه بپیچــــم کمـــرت می گــردم

وهـم دوری چقـــدر سِحــر طــراز است که من

هـــم عنــان تـــو به ذوق خبـــرت می گـــردم

وصــل، بیتـاب پیــام است، چــه سـازم یـارب؟

پیش خود در همه جـا نـامـه بـرت می گـــردم

بــه نمی از عـــرق شـــرم ، غبــار م بنشـــان

کــه مـنِ گمشـده دل ،در بـه درت می گــردم

بیــدل، از سعی مکن شکوه که یک گام دگـــر

پـای خــوابیـــدۀ بی درد سـرت می گــــــردم