بامداد با بیدل

بی دست پـا بـه خاک ادب نقش بستـه ایــم

در سایـــۀ  تـــأمـل  یــادش  نشستــه ایـــم

فـریـاد مــا بـه گــوش ترحّــم شنیـدنی است

پـــر بی نــــوا چـــو نغمـــۀ تـار گسسته ایـم

ای کـاش سعی بیخــودی ای داد مـــا دهــد

بالی که داشت رنگ،بـه حیرت شکسته ایـم

گـوشی که بر فسانـۀ مـا وا رسد، کجاست؟

حـرمــان نصیب، نالـۀ دل هــای خستـه ایـم

جمعیـم چـون حــواس در آغــوش یک نفـس

گل هــای چیـدۀ بـه همین رشته بستـه ایم

خجــلت، نیــاز دعــوی مجهــول ما کـه کـرد؟

نگذشته زین سو آن سوی افلاک جسته ایم

ایـــن است اگــــر عقـــوبت اسباب رنـــدگی

از هـــول مـــرگ و وسوسۀ حشر رسته ایم

(بیــــدل)، مپــــرس از ره همــــوار نیستــی

بی چین تر از نفس همه دامن شکسته ایم