بامداد با بیدل

بـــاز از جهــــان حسرت دیــــدار می رســـم 

آیینـــه در بغــــل بــــه درِ یـــــار می رســــم

خـــوابـــم بهــــار دولـت بیـــــدار می شــــود

هــر چنــد تــا بـــه سایـــۀ دیــوار می رسـم

زیــن یک نفس متـاع کـه بار دل است و بس

شــور هـــزار قــافلــــه در بـــار می رســــم

میــخـانـــۀ حضــــور ، خیـــال نگــه کیسـت؟

جــام دمــاغ دارم و ســر شــار می رســــم 

نــازم بـــه دستگاه ضعیفی کـه چــون خیـال 

در عـالمی کـــه اوست، مـــن زار می رسم

ای رنگهــای رفتــه! بـه مــــژگان غلـــو کنید

از یـک گشــادِ چشـــم به گلــزار می رسـم

غــافــل نیـــم  ز خــاصیــت مــــژدۀ  وصــال 

می بـالــم آن قـــدر کـه بـه دلـدار می رسم

هــر چنــد نیست چــون ثمـــرم پـای اختیـار

راهم بـه منـزلی است کـه نـاچار می رسم

جسم فسرده را سر و بـرگ طلب کجاست؟

دل آب می شــود کــه بــه رفتـار می رسـم

شبنم به غیر سجـده چـه دارد بـه پـای گُل؟

من هم در این چمن به همین کار می رسم

بیــدل چنان که سایه به خورشید می رسد،

مــن نیــز رفتــه رفتــه بـه دلــدار می رسـم