بامداد با بیدل

بامداد دو شنبه 10عقرب/آبان 1389

مـن سنگ دل چـه اثـر بـرم زجضــور ذکــــر دوام او

چو نگین نشد که فرو روم به خود از خجالت نـام او

سخن آب گشت و عبارتی نشکافت رمز تبسّمش

تک و تـاز حسرت مـوج می نـرسید تا خـط جـام او

نه سری که سجده بنا کند،نه لبی که برگ ثنا کند

بـه کــدام مـایـه ادا کنــد عـــدم ستـــم زده وام او؟

سر خاک اگربه هوا رسد،چـــو نظر کنی،ته پا رسد

نـرسیـده ام به عمـارتی کـــه ببالــم از در و بـام او

به بیانم آنطرف سخن،به تأمــل آنسوی وهم و ظن

ز چه عالمم کــه به من ز من نرسیده غیـــر پیام او

تک و پوی بیهــده یافتم، به هــزار کـــوچـه شتافتم

دری از نفس نشکافتم، که رسم به گــرد خــرام او

به هوا سری نکشیده ام،بـه نشیمنی نرسیــده ام

ز پــــر شکسته تنیــده ام  به خیــال حلقــۀ دام  او

نــه دمــاغ دیـده گشودنی، نه سر فسانه شنودنی

همـه را ربـــوده غنـــودنی به کنـــار رحمت عــام او

ز حسد نمی رسی ای دنی به عروج فطرت بیدلی

تــو معلــم ملکـــوت شو کــه نه ای حــریف کلام او