بامداد با بیدل

خوش خرامان! دادِ طبـع سست بنیـــادم  دهیــد

خاک من بیش ار غبـاری نیست، بر بــادم دهیــد

در فــرامش خانــۀ هستی، عـدم گــم کـــرده ام 

یــــادی از کیفیّــت آن  الفـــت  آبـــادم  دهیـــــد

از خیـالش در دلــم ارژنگ ها خــــون می خـــورد

یک ســر مــــو کاش سـر در کلـک بهـزادم دهیـد

نغمـــۀ دردی بــه صــــد خــون جگـــر پــرورده ام

گــر دمــاغی هست، گاهی دل به فریادم دهیـد

زین تهی دستی که بر سامـان فقـر افــــزوده ام

صفـــر اعـــداد کمـــالـــم، منصب صـــادم دهیــد

خــون مشتاقـــان نبــایــد بی تــأمـــل  ریختــــن

زان مــژه نیش جگـــر کــاوی  به فصــادم دهیــد

فــــرصت سعی فنـــا ذوق وصـــال دیـگـــر است

جانکنی گـــر رخصتی دارد ، به فـرهـــادم دهیــد

تـــا  نخنــــدد  از  غبـــارم  تــهــمـــت  آزادگـــی،

بعد مــردن هــم کف خاکــــم به صیــادم دهیــــد

نیست چــــون آیینــۀ دل پــردۀ نـامــــوس حسن 

شیشه مقـــداری بـه یــــاد آن پــریــزادم دهیـــد

پــر فـــــرامش رفتـــه ام دور از طــربگـاه وفــــاق

گـر بـه یاد کس رسم، از حــال مـن یـادم دهیـــد

سرمه ام پیش که نالم؟شرم آن چشمم گداخت

خـــامشی هـــم بی تظلّــم نیست دادم دهیــد

واگـــداریـــدم چـــو بیــدل بـا همین یأس و وصال

کـــو دمـــاغ زنـــده بـــودن تـــا دل شادم دهیـــد