بامداد با بیدل

ز چـــاک سینـــه آهـــی می نویســـم

کتـــانـم، حـــرف مــاهی می نویســم

محبّـــت نــامـــه پـــرداز است امــــروز

شــرار بـــرگ کــاهی می نــــویســـم

ســـرا پــا دردم، از مطلـــب مپــرسیـد

بــه مکتــــوب آه  آهی می نـــویســـم

بـــه رنگ ســایـه مشق دیگـرم نیست

همیــن  روز  سیـــاهی می نـــویسـم

غبـــــار  انتـظــــار  کیــست  اشکــــم

کـه هـر سـطری بـه راهی می نویسم

ســـواد  نقطــــۀ  مــــوهــــومِ  روشـن

بـــه تحقیـق اشتبـاهی می نــویســم

رســـایی نیست سطـــــر رشتـه عجـز

ز بس خــاکـــم، گـیــاهی می نویسـم

گنـــــاه  دیــگــــر  اظهـــــار   تحیـّــــــر

اگـــــر عــــذر گنـــاهـی می نویســــم

نیـــــاز ، آیینـــــۀ اســــرار  نـــاز  است

شکستـــم ، کجـکلاهی می نویســــم

هجــوم لغـزش هوش است،خط نیست

بــه رغـــم جــاده راهـی می نویســــم

دوعالـــم،نسخـــۀ حیـــرت سواد است

بــه هـــر صــورت نـگاهی می نویســم

زدل نقش امیـــدی جلــوه گــــر نیست

بــــر ایــن آیینـــه آهی  مــی نویســـم

چو صبحم صفحه بی نقش است بیدل

شکست رنـگ گـاهی می نــــویســـم