بامداد با بیدل

به اوج کبــریـا کــز پهلـــوی عجــز است راه آنجـا

سر موی گـر این جا خم شوی، بشکن کلاه آنجـا

ادبـگــاه مـحـبـت نــاز شـــوخـی بـــر نمــی دارد

چـو شبنم سر به مُهــر اشک می بالد نگاه آنجـا

بــه یـاد محفل نـازش سحـر خیـز است اجـزایـم

تبّسم تـا کجــا هــا چیــده باشد دستگـاه آنـجـا

مقیم دشت الفت باش و خـواب نـاز سامان کـن

بـه هـــم می آورد چشم تو، مــژگان گیـاه آنـجـا

خیــال جلــــوه زار نیستی هـــم عـــالــمی دارد

ز نقش پــا، سری بـایــد کشیـدن گاه گـاه آنجــا

خــوشا بـــزم وفــا کـــز خجـلت اظهــار نومیـدی

شـرر در سنگ دارد پـــر فشانی هــای آه آنجــا

به سعی غیـر، مشکل بود زآشوب دویی رستن

سری در جَیب خــود دزدیـدم و بــردم پنــاه آنجا

دل از کــم ظــرفی طـاقت نبست احــرام آزادی

به سنگ آید مگر این جام و گردد عـذر خواه آنجا

به کنعـان هــوس، گــردی نـدارد یــوسف مطلب

مگـــر در خــود فـــرو رفتن کنــتد ایجاد چاه آنجا

زبس فیض سحر می جوشد از گَـــرد سواد دل،

همه گـرشب شوی،روزت نمی گرددسیاه آنجـا

ز طـــرز مشرب عشّــاق، سیــر بینــوایی کـــن

شکست رنـگ کس، آبی نــدارد زیــر کـاه آنجــا

زمینگیـــرم بــه افسون دل بی مـدعــا، (بیــدل)