بامداد با بیدل

تغافل چـه خجلت به خود چیــده باشـد

کــه آن نـازنیـن سوی مـــا دیــده باشد

حنــایی است رنـگ بهــــار سرشکـــم

نــــدانــــم بــه پای کــــه غلتیده باشد

طــرب مفتِ دل گــر همــه صبح بختیم

ز گُل کــــردن گــــریــه خنــدیـده باشد

بـــه اظهـــار هستی مشو داغ خجلت

همـان بــه ایـن عیب پــوشیده بـاشـد

نـــدانــم دل از درس مــوهـوم هستی

چـــه فهمیده باشد کـه فهمیده باشد

چـــو مــوج گهــر بـه کــه از شرم دریـا

نگــاه تــــو در دیـــده پیچیـــده بـــاشد

بجـــوشد دل گـــرم بــاجسم خـاکـی،

اگــــر باده با شیشه جــوشیده باشد

مــن و یـأسِ مطلـب، دل و آه حسـرت

دعـــا، گـــو اثــر می پــرستیده باشد

نفس سـازی، آهنـگ جمعیتت کــــو؟

سحـــر، گــردِ اجــزای پاشیـده باشد

دراین دشت وحشت من آن گِرد بادم

کــه ســر تـا قــدم دامـن چیده باشد

حیــــــا  پـــرور  آستــــان  نیــــازت

دلی داشتـــم، آب گـــــردیده بـاشـد

اگـــر بیــدل ما دهد عــــرض هستی

به خواب عــدم حیـــرتی دیـده باشـد