بامدادشنبه 29 عقرب/آبان 1389

قـدح از شوق لعلت چشم بی خواب است پنداری

گل از شـــرم رخـــت آیینــــۀ آب اســت پنــــداری

خیـال کیست یــارب شمـــع نیـــرنگ شبستانـــم؟

هجــــوم حیــرتی دارم کـــه مهتــاب است پنداری

شــدم خــاکستر و از جـــوش بیتــابی نیــاسـودم

رگ خوابی کــه دارم نبض سیمــاب است پنـداری

تعلـق هــای هستی محـــو چنـــدیـن حیـرتم دارد

بـه خــود پیچیـدنم در زلــف او تـاب است پنـــداری

بــه چنــدین پیچ و تـاب از دام حیــرت بر نمی آیــم

ســرا پـــایـم نگــاه چشم گـــرداب است پنـــداری

جهــــانی سیـــر مستی دارد از وضــع جنــون من

گـــریبان چاکی ام مـــوج می نــاب است پنــداری

بــه نیـک و بـد مــدارا سر کن و مسجود عالم شو

تــواضع هـم خمی دارد کـه محـراب است پنـداری

چنــان بــر خــود گــوارا ساز نوش و نیش دوران را

کـــه گـــر تیـــغ از گلویت بگـذرد، آب است پنداری

امــل از چنــگ فــرصت می ربــایــد نقد عمـرت را

تــو آن را رشتـــۀ تسخیـــر اسباب است پنــداری

بــه مُــلک نیستی راه یقینت ایــن قــدر  وا کــــن

که هر کس هر چه آنجا می برد باب است پنداری

ز هستی جـز تن آسایی نـدارم در نظــر (بیــــدل)

جـــو مخمل هر سر مویم رگ خواب است پنداری