بامداد با بیدل

نـــور جـــان در ظلمت آبــاد وطــــن گــم کرده ام

آه از این یوسف که من در پیـرهن گـــم کرده ام

وحـــدت از یــــاد دویی انـدوه کثـــرت می خــورد

در وطـــن زاندیشۀ غــربت  وطن گــم کـــرده ام

چون نم اشکی که از مـــژگان فـرو ریزد به خاک

خـــویش را در نقش پـای خویشتن گـم کرده ام

از زبــــان دیگـــــران درد دلــم بــایــــد شنیـــــد

کز ضعیفی ها چو نی راه سخن گم کـــــرده ام

مـــوج دریــا در کنــارم،از تک و پـویــــم مپــــرس

آنچــــه من گـــم کرده ام، نـا یافتن گم کرده ام

گـر عـدم حــایل نباشد زنـدگی موهــوم نیست

عــالمی را در خیــال آن دهــن گــم کــــــرده ام

تــا کجـــا یـارب نـــــوی ، دوزد گــــریبــان مـــــرا

چون گُل اینجا یک جهان دلق کهـن گم کـرده ام

عمر ها شد همچو نال خامه می پیچم به خویش

پیکــــر چون رشته ای در پیرهـن گـم کـــرده ام

شوخی پـــرواز مــــن رنگ بهـــار  نــــاز کیست؟

چون پر طاووس، خود را در چمن گـم کــــرده ام

چون نفس از مـدّعای جست و جــو آگـــه نیـــم

این قدر دانم که چیزی هست و من گم کرده ام

هیچ جــا (بیـــدل) سراغ رنگ هـای رفته نیست

صد نگـــه چون شمــع در هر انجمن گم کرده ام