سطر درد
بامدادسه شنبه 5عقرب/آبان 1389
دوش چون نی سطر دردی می چکید از خامه ام
نالـــه ها خــواهــد پــر افشاند از گشاد نامــه ام
شمــع را جـــز سوختن آیینــه دار هــوش نیست
پنبـــۀ گـــوش است یکسر ـسوز ایـن هنـگامه ام
تـا بـه کی بــاشد هــوس محــو کشاکشهای نـاز
داغ کــــرد انـــد یشـــۀ ردّ و قبــــول عــــامه ام
قـــــدر دانی در بســــاط امتیـــاز دهــــر نیست
ورنــــه مـــن در مکتب بی دانشی عــلّامـــــه ام
پیش مـــن نُـــه آسمـــان پشمی نــدارد در کـلاه
می دهد زاهـــــد فــــریب عصمت عمّــــامــه ام
لــــوح امــــکـان در خــــور بالیــــدن نطقـــم نبـود
فکــــر معنی هــای نـازک کــــرد نــال خـامــه ام
تـا بـه کی پـو شد نفس عـریـان تنی های مــرا؟
بیشتــر چــون صبــح رنگ خـاک دارد جـامــه ام
(بیـدل)، از یـوسف دمــاغ بی نیـاز من پُــر است
انفعـــــال بـــوی پیــراهــــن نــدارد شـــامــه ام
یاران صاحبدل ! در این صفحه سر آن ندارم که به توضیح و شرح کلام بیدل بپردازم، چون نه آن جسارت را دارم و نه آن سواد و آن بضاعت را. می خواهم که بعد از عبادات بامداد با حلاوت کلام ابوالمعانی روز خود را آغاز کنید