بامداد با بیدل

به صد گردون تسلسل بست دور ساغر عشقم

کــه گـــردانیــد یـارب این قدر گِـــرد سر عشقم

سیـــاهی می کنم، امّــا برون از رنگ پیـــدایی

غبـــــار عـــالم رازم ، ســواد کشور عشقـــــم

نه دنیا عبرت آمــــوزم ، نه عقبـا حسرت اندوزم

به هیچ آتش نمی سوزم، سپند مجمـر عشقم

بـه صیقل کــم نمی گـردد غـرور رنگ خود بینی

مگـــر آیینــه بـر سنگی زنـــد روشنگــر عشقم

عنان بگسست عُمر و من همان خاک درش ماندم

نشـــد ایـــن بـادبــان آخـر حـریف لنگــر عشقم

غمم، دردم، سرشکم، ناله ام، خـون دلم داغم

نمی دانم عَـرَض گُل کـرده ام یـا جوهـر عشقم

گهی صلحم،گهی جنگم،گهی مینا،گهی سنگم

دو عـالم گــردش رنگـــم،جنــون ساغـر عشقم

چـو شمـع از گـردنم حقّ وفـا ساقط نمی گردد

در آتش هــم عـرق دارم، خجـالت پـرور غشقم

نیـــم نـومید اگــر روزی دو، احــرام هـوس دارم

که من چون داغ هرجا حلقه گشتم،بر در عشقم

نه فخـــر کعبه دلخــواهم، نه ننگ دیـر اکـــراهم

سر تسلیم و فرش هر چه خواهی،چاکر عشقم

نـدارد مــوی مجنـون شانـه ای غیـر از پـریشانی

چه امکان است (بیدل) جمع گردم؟ دفتر عشقم