بامداد با بیدل

ز هـــر مـــو دام بر دوشم، گــرفتــار این چنین بـایـد

ز خاطــــر هــــا فـــراموشم، سبکبار این چنین باید

بــه سر خــاک تمنّــا، در نظـــر هــا گَــرد حیــرانی

بنـای عجــز مــا را سقف و دیــوار این چنین بـایـــد

از آغــــوش مـــــژه سر بــر نــزد سعی نگـــاه مـن

نیستـــان ادب را نـــالــــۀ زار ایــن چنیـــن بـــــاید

مــن و در خــاک غلتیــدن، تـــو و حالــم نپرسیدن

بــه عاشق آن چنان زیبــد، بـه دلبـر این چنین باید

نگه خواندم مژه نم ریخت دل گفتم نفس خون شد

بــه درس یأس مـطلب عجــز تکــرار این چنین باید

بـــه ساز غنچـــه نتـــوان بست آهنـــگ پریشانی

چــه شد بلبل که گویم وضع منقـار این چنین باید

جنـــون هـــا خنـــده ریزد بــر سر و برگ شعور ما

اگـــر دل پـرده بـر دارد کـــه هشیار ایـن چنین باید

ز پــا ننشست آتش تــا نشدخــاکستر اجــــزایش

به سعی نیستی هـــم غیــرت کار این چنین بایـد

ز همـــواری نگـــردد سایـــه، بار خـــاطــر گـــردی

بــه راه خــاکساری طــــرز رفتـــــار این چنین باید

محبـت چهــره نکشود از حجــاب غفلت امکـــــان

که صاحبدل کم است اینجا و بسیار این چنین باید

هــوا هــر جــا بر انگیـزد غبـار از خاک مهجـــوران

همین آواز می آیـــد کــه ناچار این چنین بــایـــد

نفس هـر دم ز قصر عمــر خشتی می کند بیدل

پی تعمیـــر این ویـــرانـــه معمار این چنین بایــد