بامداد با بیدل

صبـــح تمنّـــا دمـــید، دل چمنستان کنیـــــم

یوسف مــا می رسد آیینـــه سامــان کنیـــم

حــاصل باغ مــراد حـوصلــه خـواه وفـــا ست

آنچـه نگنجــد به جَیب، تحفــۀ دامــان کنیــم

ساز طـــرب دلگشاست، نشئه ترنّم نواست

مطرب ما تر صداست شیشه غزلخوان کنیم

چشم وفـــا مشربـان این همه بی نور چند؟

منتظــــر جلــوه ایــم، سازِ چـراغـــان کنیـم

خان بهـــار انجمــن مـایـل این گلشن است

صـد چمــن اثبــات نـاز بــر گل و ریحان کنیم

از لب جـان بخش او یک دو نفس دَم زنیـــم

مصر حلاوت شویــم، قنــد و گُل ارزان کنیـم

هــرزه درای هـــوس چنــد تـــــوان زیستن؟

لب به ثنایش دهیــم،بر نفس احسان کنیم

جبهــــۀ اندیشه را با قــــدم او سری است

بـه کـه در آن نقش پـا سَیــر گریبـان کنیــم

چشم دو عالم نشاط محو تماشای ماست

دیـــده بـــه دیـدار اگــر یک مژه حیران کنیم

قـــابـل این آستـــان جبهــــه نــداریـم، مــا

سبزۀ خــاک رهیم، سجده به مـژگان کنیم

گـــردن مـــا تـا ابـــد بستۀ زنجیــــر اوست

قمـری این گلشنیم، طـوق چه پنهان کنیم

(بیدل)، اگـــر سبز شد دانه ز فیض سحاب

مـــا دل افسرده را در قـــدمش جـان کنیم