بامداد با بیدل

صبحی به گوش عبـــرتــم از دل صدا رسید

کای بی خبــــر! به ما نرسید آنکه وا رسید

دریاست قطره ای که به دریا رسیده است

جـــــز ما کسی دگر نتــواند به مــــا رسید

سعی نفس ز دل ســـر مویی نرفـت پیش

جایی که کس نمی رسد این نارسا رسید

مـــزد فسردنی که به خاکــم قــــدم زنـــد

یـــاد قـــدت به سیر بهــــارم عــصـا رسید

آسودگی به خاک نشینان مسلّـــم است

این حـــرفـــم از صدای نی بـــوریا رسیـــد

دنیا که تاج کـــج کلهـان نقش پای اوست

بــر ما غبـــار ریخت کـــه تا پشت پا رسید

طبـــع  تـــو را مبـــاد فضـــول هـوس کنــد

میـــراثِ سایه ای کــه ز بال همـــا رسیـد  

عشّـاق، دیگــــر از کـــه وفـــا آرزو کننــــد

دل نیـــــز رفته رفته به آن بی وفا رسیـــد

چـــون نـالـــه ای که بگـــذرد از بند بند نی

صد جا نشست حسرت دل تا به ما رسیـد

تـــا وادی غبـــــار نفس طی نمی شــــود

نتــــوان بــــه مقصــد دل بی مدعــا رسید

بـــر غفلت انفعـــال و به آگـــاهی انبساط

بر هر که هر چه می رسد،از مصطفا رسید

از خــود گــذشتنی است فلک تازی نگـــاه

تا نگــــذری ز خـــود، نتــوان هیچ جا رسید

خــــون دلی بـــه  دیـدۀ (بیدل) مگر نمانــد

کــــز بهـــر پای بـوس تـــو رنگ حنــا گرفت