بامداد دوشنبه26میزان/مهر 1389

دوستـــان از منش دعــــا مبــــرید

زنـــــده ام، نــامـــم از حیــا مبرید!

خـــاک مـــن دارد انفعــــالِ غــــبار

کـــاش بــادم بـــرد، شمــا مبـــرید

خـــون مـــن تیـــره شد ز افسردن

شبخــــون بــــر سر حنـــا مبـــرید

می گـــــدازم ز خجـــلت نگهـــش

هـــــر کجــا او بُــوَد مـــرا مبـــریــد

محفــل نـــاز،غیــرت انـــدود است

سرمــه لب می گـــزد صدا مبــرید

بـــا چلیپــا خوش است نــوخط ما

نــامــه جــز روی بـر قفــــا مبـــرید

عشق، بیتاب عرض یکتـایی است

دل مــــا جــز به دست مــــا مبرید

دستـه بنـــدید اگــــر گل ایــن بـاغ،

قفـــس بلبــــلان جــــدا مبــــریــد

هر کجا چشم می گشایــد شمع،

گَــــــرد پروانــــه پر گشا مبـــریــد

از قمـــــار بســـــاط آگـــــاهــــی

جـــــز عــــــرق ریــــزی حیا مبرید

نـالــــه کفـــــر است در طریق وفا

بــــر قضــــا شکــــوه از قضا مبرید

سر همان به کـــــه بر زمین باشد

جنس تسلیــــم، بر هــــوا مبــرید

عِـــــرض اهـــل هنـــر نگـــه دارید 

پیش طــــاووس نـــام پـــا مبــــرید

خشکی از اهل دستگاه، تری است

نـــــم آب رخ گـــــدا مبــــــــریــــد

غیـــــر دل نیست آستــــان مــراد

بــــــر در هــــر کس التجا مبــــرید

درِ جـــود از سؤال مستغنی است

ببـــــریــد ایـن تـــرانه یــــا مبــــرید

گــــــوشه گیــر حیاست (بیدل) ما

سخنش نیـــــز جــــا به جــا مبرید