بامداد با بیدل

چــــــرا کس منکــــر بی طاقتی هــــای درا باشــد؟

دلی دارد چــــه مشکل گـــــر به دردی آشنا باشد؟

دمـــــاغ آرزو هــــــایت نــــدارد جـــــز نفس ســوزی

پـــرِ پــــرِوازِ رنگ و بو اگـــــــر باشد، هــــــوا بــــاشد

حــــــریص صیـــــد مطلب راحت از زحمت نمی داند

به چشم دام، گَـــــرد بـــال مـــــرغان تـــــوتیا باشد

زنــــــان شب دلت گر جمع گردد، مفت عشرت دان

سحـــــر فرش است در هــــر جـــا غبار آسیا باشد

زبــــان خــــامشان مضــــراب گفت و گـو نمی گردد

مگـــــر در تــار مسطر، شوخی معنی صـــدا بـاشد

نفس بیـهــــوده دارد پـــــر فشانی هــــای ناز اینجـا

می گنجی و بس گـــــــر در دل عشاق جـــا بـاشد

چــــه امکـــان است نقش این و آن بندد صفای دل؟

از ایــــن آیینــــه بسیار است گـــــر حیرت نما باشد

جهـــــان خفتـــه را بیــدار کـــرد امّیــد دیداری

تقــاضای نگــاهی بر صف مژگان عصـــا باشد

در آن محـــــفل کـــــه تأثیـــر نگاهت سرمه افشاند، 

شکست شیشه همچون موج گوهر بی صدا باشد

بـــه چندین شعلـــه می بالـــد زبــان حال مشتاقان

کـــــه  یارب بر سر مــــا دود دل بـــال همـــــا باشد

ز بی دردی است دل را ایــن قــــدر ها رنگ گردانی

گـــــر این آیینـــه خون گردد،به یک رنگ آشنا باشد

نــــــدارد بــــــزم پیــــری نشئه از زندگی (بیــــدل)

چـــــــو قـــامت حلـــقه گــــردد ساغر دور فنا باشد