بامداد جمعه 23میزان/مهر1389

ما رشتۀ سازیـــم ، مپــــــرس از ادب مــا 

صــــد نغمــــه سرودیــم و نشد باز لب ما 

چــــون مــــردمــک آیینۀ جمعیت نــوریــم

در دایــرۀ صبـح نشسته است شب مـــا

بیتــــابی دل، آتش ســــودای کـــه دارد؟

تبخال به خـورشید رسانده است تب مـا

هستی چو عدم زین من و ما هیچ نـدارد

بی نشئه بلنــد است دمــاغ طــرب مـــا

ابــــــرام تک و تـــاز غبـاریم در این دشت

جانی که نداریم چـــه آیــــد به لب مــــا؟

چــون ذرّه پــراگندگی انشای ظهـــــوریـم

جـــز مــا نقطی کـو که بوَد منتخب مــا؟

تا معنی اسرار پـری فاش توان خـوانـــد،

مـکتــــوب به کهسار بــریــد از حلب مــا

گـم گشتۀ تحقیق،خود آوارۀ وهم است

 مـــــا را بـــگـــذاریـــد بـــــه درد طلب ما

نی قـــــابــل عجــــزیم، نه مقبـول تعیّن

از ننــــگ بـه آدم کــــه رساند نسب ما؟

پیداست که جز صورت عنقــا چه نمایـد

آیینـــــه نـــدارد دل  (بیـــدل) لقـب مـــا